De eerste dagen

Na afscheid te nemen van de “thuisblijvers” op mijn afscheidsfeestje op 11 september, begon op 13 september 2011 ons grote avontuur: Joy en ik vertrokken naar Manchester, voor ruim drie maanden. Het was vroeg opstaan om op de luchthaven van Zaventem te geraken, maar dat Bo en Papa meekwamen, verzachtte de pijn een beetje. Om 10u10 vertrok het vliegtuigje (het was echt klein, en zat ook maar voor een kwart gevuld) naar Manchester. Ik was eerst een beetje bang in het vliegtuig, maar het was een rustige vlucht, en het was echt mooi om de streek rond Manchester vanuit de lucht te zien. Als je in de stad rondloopt, dan is het heel vlak, maar vanuit de lucht zagen we dat er veel heuvels rond zijn. Manchester is trouwens genoemd naar een “breast-shaped hill”, volgens onze gids van vandaag... 

Op de luchthaven van Manchester werden we opgepikt door een studente van onze Manchester Metropolitan University, die ons samen met andere internationale studenten naar het station van de luchthaven bracht. Daar gaf iemand van het International Team van de MMU ons allemaal een Engelse SIM-kaart en even later werden we naar de taxi’s gebracht. De taxi zette ons aan de deur van ons huis af, en hielp ons zelfs met onze zware valiezen. Wat een luxe! We hebben niet moeten sleuren met onze valiezen en niet moeten zoeken naar ons huis. Toen we aanbelden (en daarna klopten, want de bel doet het niet) was er niemand thuis, dus belden we Rashied, de “agent” die ons het huis verhuurt. Hij vertelde toen waar hij twee sleutels had verstopt voor ons. Nadat we onze valiezen binnen zetten, zijn Joy en ik direct vertrokken op zoek naar een supermarkt. Op het enige stadsplan dat we hadden, staat ons deel van de stad niet, maar gelukkig hadden we ook een “Google Maps”-kaart van ons huis naar de unief. Door die twee samen te leggen, liepen we niet verloren. In het doorgaan, ging de wandeling vlot, maar in het terugkeren hebben we serieus afgezien met onze zware zakken met boodschappen.

Als we terug waren, was onze Antwerpse roommate Toon thuis, die echt leuk is, net als Martina, onze Italiaanse roommate. In totaal zijn er zo 4 van de 6 kamers in gebruik. De andere twee zijn veel kleiner en staan voorlopig vol met al het materiaal dat wij uit onze kamer hebben weggehaald, maar zijn potentiële logeerkamers. Misschien wordt één van die kamers zelfs nog verhuurd. Het huis is op zich echt mooi (typisch Engels), met grote kamers, maar er stonden nog nauwelijks meubels toen wij aankwamen. Bedden, kleerkasten, kastjes, kwamen er allemaal pas donderdag en het internet pas vrijdag, dus enkele dagen nadat we er waren en meer dan een week nadat Toon er was. Nu zijn er nog altijd een paar dingen die ontbreken, zoals een keukentafel (voorlopig eten we met de borden op onze schoot in de zetel) en bureaus. Er is ook nog wat kuiswerk (daar begonnen we onze eerste avond al aan) en we moeten nog veel kopen (zoals potten en pannen, kuisgerief), maar eens alles in orde is, zal het een leuke plaats worden om te wonen voor enkele maanden.

Woensdag 14 september waren de eerste infosessies voor internationale studenten. We wandelden naar onze campus van de MMU (All Saints), wat ons ongeveer een halfuur duurt. Hopelijk kunnen we binnenkort een fiets huren of een busabonnement kopen, want al dat wandelen begint lastig te worden, zeker omdat Joy pijnlijke blaren heeft op haar voet. Tijdens de infosessies werden we geïnformeerd over de MMUnion (Students Union), safety, de International Society. Na de infosessies gingen we direct naar het gebouw van de International Society om ons lid te maken. We boekten meteen onze eerste trips, naar York, Liverpool en Oxford. Sindsdien raden we alle Erasmusstudenten die we ontmoeten de International Society aan, zodat we samen met hen uitstappen kunnen doen. Zo gaan we normaal al samen met twee meisjes uit Maleisië (Sara en Mimi) naar Liverpool. Sara en Mimi ontmoetten we woensdagavond op onze eerste uitstap. Dat was een “meal” en “Ceilidh” (traditionele Gaelic muziek en dans met partners in een cirkel), georganiseerd door onze school. We moesten daarvoor een lange busrit maken en lang op ons eten wachten, maar het was zeker de moeite waard. Hoe slecht ik ook ben in dansen (net als de nogal rare Amerikaan waar ik mee danste), ik heb me super geamuseerd!

Op donderdag 15 september gingen we pas laat naar school, omdat we eerst op de meubels moesten wachten. Toen we onderweg waren naar school, kwamen we ook een grote stand met tweedehandsboeken tegen, en als literatuurstudenten moesten we daar natuurlijk eens goed rondkijken. Joy en ik kochten er elk een paar heel leuke boeken. Dan hebben we nog wat op internet geweest op school en pas daarna hebben we uiteindelijk zo’n 10 minuutjes op de Information Market rondgelopen, waar we eigenlijk voor kwamen. Maar veel was er niet te zien en het meeste hadden we al gehoord op de infosessies. Dan zijn we voor het eerst naar het centrum van de stad getrokken en nu pas zag ik hoe mooi Manchester is! Het heeft heel veel mooie gebouwen, zowel oude als hypermoderne glazen gebouwen naast elkaar, en volgens de gids is dat ook wat Manchester zo mooi maakt. Veel gebouwen kwamen er na een wedstrijd voor het beste architecturale ontwerp. Wat opvalt, is dat de meeste gebouwen hier van rode baksteen zijn gemaakt, zelfs de gebouwen die er classicistisch uit zien en bij ons uit wit marmer zouden gemaakt zijn. We zaten even in “Piccadily Gardens”, een soort parkje in het centrum en gingen naar het Arndale shoppingcentrum, dat echt gigantisch groot is en heel veel leuke winkels heeft. Omdat onze voeten zo’n pijn deden, namen we de bus terug.

Op vrijdag 16 september deden we de “Culture and Heritage walking tour” (weer “walking”!), ook door de MMU georganiseerd. Hoewel het vele wandelen soms echt lastig was, ben ik blij dat we het gedaan heb. We kregen een rondleiding met een gids en zagen de mooiste plekjes van het centrum. Hij toonde ons interessante gebouwen en plaatsen en vertelde ook de soms grappige verhalen erachter. Enkele weetjes: het symbool van Manchester is een bij, niet omdat er hier zoveel zijn, maar omdat de mensen van Manchester zo “industrious” zijn en hard werken. Londenaars merken vaak op dat het standbeeld van Albert, de man van Queen Victoria, dat bij de Town Hall in Manchester staat, verdacht goed lijkt op het Londense beeld, maar het zijn de Londenaars die het “gefaket” hebben. Er was een bomaanslag in het centrum van Manchester in 1996, maar die ochtend kreeg de politie een bommelding binnen en gelukkig beslisten ze toen om het hele centrum te evacueren! Net toen ze een verdacht busje opmerkten en een robot die ging ontmijnen, ontplofte dat busje. Niemand stierf, door de evacuatie. De gebouwen rondom waren helemaal kapot, alle ramen in een cirkel van een mile waren uit de gebouwen geblazen, maar de Royal Mail brievenbus  aan de overkant van de straat bleef overeind staan en was nauwelijks beschadigd. Daarom wordt die nu de “Luckiest Post Box of Manchester” genoemd, en mensen die een belangrijke brief hebben, waarvan ze willen dat hij zeker bezorgd wordt, posten die brief daar. Er is ook een heel groot driehoekig glazen gebouw in het centrum, maar de top van de driehoek lijkt “afgesneden”. Dat deed de architect omdat de priesters niet wilden dat het gebouw hoger werd dan de kathedraal. Wel zette de architect een soort pin op zijn gebouw, die echter niet omhoog naar God wijst, maar vooruit, richting Town Halll, want volgens hem was de stad belangrijker dan God. In Manchester is er een North Quarter dat qua stijl van gebouwen (redelijk grauw, met brandladders) heel good op Manhattan/New York lijkt. Zo goed dat twee films die zich eigenlijk in New York afspelen, hier werden opgenomen.

Nog enkele dingen die me opgevallen zijn: het accent is hier typisch Brits, maar in plaats van een “u” zeggen ze meestal een “o”, bv. Good luck klinkt als good lock. De meeste mensen praten redelijk verzorgd, maar de buschauffeurs kan je echt niet verstaan. 

Ze zeggen hier dikwijls “bye now” en “cheers”. Een mooi Engels spreekwoord dat een docent van de MMU gebruikte om te benadrukken dat we met al onze problemen bij haar terecht kunnen, is: “A problem shared is a problem halved”. 

Dat de Britten links rijden, is niet alleen iets raars om te zien, het kan ook gevaarlijk zijn. Je moet hier eens proberen de weg over te steken: 99% kans dat je naar de verkeerde kant kijkt. Dat wordt wennen, ik hoop dat ik zo geen ongelukken tegenkom, want het is al nipt geweest!