Week 2 & 3, "school & leisure"

Op maandag 19 september gingen Joy en ik op het “Wheel of Manchester” (het reuzenrad) in het centrum. Het uitzicht op de stad was er prachtig! Daarna deden we nog wat inkopen in het Arndale shoppingcenter, vooral weer huisraad (we hebben nu eindelijk bijna alles wat we nodig hebben!), voor we naar de “Met bar” van de Students Union gingen voor de “Comedy and Curry” night. Martina (onze roommate), Mirko en Cindy (twee van haar vrienden) waren er toevallig ook en we gingen bij hen aan tafel zitten. De curry, hoewel helemaal niet zo “spicy” als ons programmaboekje beloofde, was lekker en er werden ook goede cocktails geserveerd. Iets na 20u begon dan de stand up comedy zelf. Alle vier de comedians waren goed, de ene nog grappiger dan de andere. Vooral omdat sommigen bijna dialect praatten, begreep ik niet alle grappen, maar wat ik wel begreep was hilarisch.

Omdat we onze “timetable” nog niet konden bekijken (Erasmussers konden zich nog niet inschrijven voor hun aparte vakken), wisten Joy en ik niet zeker of we dinsdag al les hadden. We wisten wel dat de les die we normaal iedere dinsdag hebben, om 10u begint, dus gingen we maar voor de zekerheid iets vroeger naar de unief, om te vragen of en waar die les doorging. In het Student Information Point vertelden ze ons dat er deze week alleen nog maar “induction sessions” waren, maar nog geen lessen. Nu we toch in de unief waren, gingen we ondertussen naar het International Office, omdat onze coördinator Helen Nicholson had gezegd dat we normaal nog een introductiesessie moesten bijwonen die door hen werd georganiseerd. Dat bleek niet het geval te zijn, dus hadden we er weer een nutteloos bezoek op zitten (maar we hadden wel gratis koffie en een snoepje gekregen). Op de Poster Sale iets verder in de straat, kocht ik (bij gebrek aan posters van Manchester) een poster van Londen (met typisch Engelse dingen op die je eigenlijk ook in Manchester vindt, zoals de Post Box, het reuzenrad, een telefooncel en een dubbeldekkerbus).  Daarna gingen we naar de Students Union om fietsen te huren. De tweedehands fietsen die we eigenlijk wilden huren, waren nog niet klaar, dus huurden we voorlopig de duurdere nieuwe fietsen voor twee weken.  Voor het eerst konden we naar huis fietsen! We ontdekten dat links fietsen niet zo moeilijk is als we verwacht hadden, en zelfs makkelijker dan wandelen en te voet de straat oversteken, omdat je als fietser gewoon het verkeer moet volgen. Toen we thuiskwamen, was Rashied bezig onze bureaus in elkaar te zetten. Wij aten ondertussen lasagne voor onze pas geïnstalleerde tv (wat een luxe!). Helaas blijkt nu dat we die luxe wel eens zouden kunnen verliezen. We kregen net een brief van de overheid, die zegt dat we illegaal tv aan het kijken zijn. Blijkbaar heeft Rashied geen “tv license” gekocht, zoals hij beloofd had aan de landlord. Maar hij brengt het wel in orde. Tegen morgen. Of misschien het einde van de week. Of zeker volgende week. Toch absoluut voor we weer naar huis vertrekken (zo gaat het altijd als Rashied iets moet doen en dit is het onderwerp geworden van veel grapjes onder de huisgenoten: “Jaja, ik doe dat wel. Morgen. Of tegen het einde van de week. Enz.”)

Rashied had ons ook beloofd dat hij woensdagochtend langs zou komen om onze keukentafel in elkaar te zetten en ons het contract te laten tekenen. We wachtten de hele voormiddag (en keken ondertussen naar een film), maar uiteindelijk heb ik hem rond de middag moeten bellen om te vragen waar hij bleef. Bleek dat hij het weer te druk had. Maar omdat we in de namiddag op school verwacht werden voor een meeting met Dr. Helen Nicholson en het de volgende dagen ook moeilijk zou lukken om af te spreken, kwam hij iets na 13u toch. We konden eindelijk ons contract tekenen en Rashied had de keukentafel mee, maar hij had geen tijd om die in elkaar te zetten. En aangezien wij geen materiaal (boormachine, schroevendraaiers) hadden om dat zelf te doen, zouden we dus nog een dagje op onze tafel moeten wachten. Geen probleem, ware het niet dat we voor die avond een housewarming party/dinner gepland hadden… We zetten dan maar een oude bureau en de tv-kast in de living als tafel. We waren in totaal met dertien mensen, van heel verschillende nationaliteiten: Toon, Joy en ik (België, of course), Martina en Mirko (Italië), Cindy (Columbia, maar leeft al 8 jaar in Engeland), Sara, Mimi en Jane (Maleisië), Jenny (Engeland), Hanna (Zweden), Tim (Australië) en Andrea (Canada). Iedereen had iets meegebracht (gekookt of gekocht) dat typisch is voor zijn eigen thuisland. Op die manier hadden we een tafel vol heerlijke en dikwijls onbekende gerechten en dranken.

Op donderdag 22 september kwam Rashied onze keukentafel installeren. Hij zette die in de keuken, maar de tafel was zo groot en onze keuken (in verhouding) zo klein dat we nauwelijks nog konden passeren. Iets later hebben we de zetels in de living wat gereorganiseerd en de tafel daar gezet. In de namiddag gingen Joy en ik naar de “Freshers Fair”, een soort grote markt met standjes van alle clubs en societies van de Student Union en van enkele bedrijven/winkels. Er waren gratis pizza’s, snoepjes en “goodies”, maar na nog een tweede keer langs de pizzastand te passeren, gingen we toch maar weg. De clubs en bedrijven wilden ons iets te enthousiast voor hen winnen. We gingen samen met Tim iets drinken in het “Deaf Institute”, een café in een gebouw dat vroeger blijkbaar het Deaf Institute was, en waar de muziek ironisch genoeg nogal luid staat. Daarna gingen we samen met de Student Union naar de cinema (wat uiteindelijk neerkwam op wij+ twee begeleiders, omdat niemand anders was komen opdagen) om naar Tinker Tailor Soldier Spy te kijken, een film die je waarschijnlijk vijf keer moet bekijken voor je hem echt snapt, want niemand van ons begreep het helemaal.

Vrijdag hadden we een “induction session”, die nogal nutteloos was voor ons, vooral omdat er geen rekening werd gehouden met de Erasmussers in de zaal. Er werden enkel dingen verteld die we al wisten, en wat ik wel interessant had kunnen vinden, werd overgeslagen met een “jullie zijn derdejaars, dat weten jullie toch al”. Zaterdag ging ik naar een housewarming, zondag naar “the Big One”, een fuif van de Student Union, als afsluiter van de welkomstweek. Er waren verschillende kleuren T-shirts (als ticket) en iedere kleur volgde een andere route van feestlocaties. Maandag deden we een filmavondje, waar we een wekelijkse gewoonte van willen maken.

Dinsdag startten dan de eigenlijke lessen. In de voormiddag (van 10 tot 13u) hadden we “American writing in the Twentieth Century”, met eerst een uur “lecture”, dan twee uren “seminar” in kleinere groepen. In de namiddag (14 tot 17u) hadden we “Critical and Cultural Theory”. Die eerste lessen waren nog niet zo interessant, maar gelukkig hadden we iets heel leuks om naar uit te kijken: die avond gingen Joy en ik naar de Champions League match Manchester United vs. FC Basel kijken! We hadden ’s ochtends onze boterhammen gemaakt en gingen na school nog snel wat “sneukeling” kopen voor tijdens de match. We zetten onze fiets op Piccadilly Gardens, waar er een enorme groep Baselfans verzameld hadden, allemaal met een truitje dat verdacht goed op dat van Barcelona lijkt, en luid aan het roepen/zingen. Ook aan de tramhalte stond het vol met “diehard” Baselfans. Er was dan ook heel veel politie (“bobbies”) op de been om een oogje in het zeil te houden. Het was heel “gezellig” en warm op de tram (lekker dicht bij elkaar) en ook op weg naar het stadion zelf werden we nog steeds omsingeld door honderden Baselfans en tientallen politiemannen. In het stadion zelf konden we ons met onze rode T-shirts gelukkig wat meer op ons gemak voelen, tussen de ManU fans. We hadden een mooie, maar heel hoge plaats in het stadion, waardoor we wel een fantastisch overzicht hadden over het veld. Manchester scoorde in het midden van de eerste helft twee goals in twee minuten, wat de sfeer tussen de ManU fans natuurlijk zalig maakte. Jammer genoeg werden ze door die goals iets te zeker van hun stuk en speelden ze veel slechter in de tweede helft. Basel  scoorde dan maar liefst drie goals (waarvan ook weer twee in twee minuten). De sfeer onder de ManU fans werd nogal gespannen (wat veel uitroepen als “come on boys!” en bij de tegengoals “fucking shit” rond ons veroorzaakte). Gelukkig kon United nog vlak voor het einde van de match de gelijkmaker scoren, wat onthaald werd op een enorm applaus van de fans. Iedereen was opgelucht en de sfeer werd gelukkig wat meer ontspannen, zodat we ook vlot en rustig weer thuis geraakten.

Woensdag en donderdag waren, voor Engeland, enorm mooie en warme dagen en we probeerden daar dan ook zoveel mogelijk van te genieten. Woensdag gingen we met ons lakentje, muziek en eten/drinken naar het park en speelden er wat gezelschapspelletjes (bij gebrek aan een frisbee of bal). Donderdag deden we een barbecue in onze tuin (aka wildernis/jungle, aangezien er enkel onkruid groeit). De les die we donderdagvoormiddag hadden, "History of Text Transmission", was trouwens tot nu toe veelbelovend, het leek in ieder geval een stuk interessanter dan onze eerste twee vakken. We bestelden dezelfde dag ook al zoveel mogelijk boeken op Amazon voor dit vak en voor American writing. We verwachten binnenkort een pakketje met maar liefst 34 boeken (17 voor Joy en 17 voor mij)! Ik denk dat we ons, met twee boeken per week en vier "3000-word essays" te schrijven, niet gaan vervelen...

Wat me verder nog opgevallen is:

Mensen gebruiken hier vaak "love" als informele aanspreking. In de supermarkt bijvoorbeeld is het heel normaal als de kassierster zegt: "that's 2 pounds, love", "do you want a bag, love?" of "bye love!"

Het is hier blijkbaar de mode om je haar in de vreemdste tinten roze/paars/blauw/groen... te kleuren, soms volledig, soms enkele lokken. Ik denk dat ik maar lekker alternatief zal doen en mijn natuurlijke haarkleur zal behouden...